Przejdź do treści
Poznaj Compass

Odczytywanie własności funkcji z wykresu — krok po kroku

Z wykresu odczytujemy dziedzinę jako rzut na oś OXOX, zbiór wartości jako rzut na oś OYOY, f(a)f(a) jako wysokość wykresu nad x=ax=a, a miejsca zerowe jako przecięcia z osią OXOX. Monotoniczność i znak czytamy od lewej do prawej.

Funkcje · matura podstawowa 1 LO → Zobacz na planecie → Co trzeba umieć wcześniej? →

Jak odczytać własności funkcji z wykresu

Własności funkcji odczytujesz z jej wykresu jako rzuty i wysokości: dziedzina to rzut wykresu na oś OXOX, zbiór wartości — rzut na oś OYOY, wartość f(a)f(a) to wysokość wykresu nad x=ax=a, miejsca zerowe to przecięcia z osią OXOX, a monotoniczność, znak i wartość największą czytasz, idąc po wykresie od lewej do prawej.

Przykład: wszystkie własności z jednego wykresu

Wykres ff to łamana od (−4,−2)(-4,-2) przez (0,2)(0,2) do (3,−1)(3,-1), końce zamalowane.

  • Dziedzina (rzut na OXOX): D=[−4,3]D=\textcolor{#4f46e5}{\mathbf{[-4,3]}}; zbiór wartości (rzut na OYOY): [−2,2]\textcolor{#4f46e5}{\mathbf{[-2,2]}}.
  • f(0)=2f(0)=\textcolor{#4f46e5}{\mathbf{2}}; miejsca zerowe: x=−2x=\textcolor{#4f46e5}{\mathbf{-2}} i x=2x=\textcolor{#4f46e5}{\mathbf{2}}.
  • Rosnąca w [−4,0]\textcolor{#4f46e5}{\mathbf{[-4,0]}}, malejąca w [0,3]\textcolor{#4f46e5}{\mathbf{[0,3]}}; f(x)>0f(x)>0 dla x∈(−2,2)x\in\textcolor{#4f46e5}{\mathbf{(-2,2)}}.
  • f(x)<1f(x)<1: prosta y=1y=1 przecina wykres w x=−1x=-1 i x=1x=1, więc x∈[−4,−1)∪(1,3]x\in\textcolor{#4f46e5}{\mathbf{[-4,-1)\cup(1,3]}}.
  • Wartość największa w przedziale [1,3][1,3]: nie 22 (to poza przedziałem), tylko f(1)=1f(1)=\textcolor{#4f46e5}{\mathbf{1}}.

Odczytywanie z wykresu na maturze

Na maturze: wykres jest na siatce jednostkowej, a wszystkie „ważne” punkty (końce, wierzchołki, przecięcia z osiami i z prostą y=cy=c) mają współrzędne całkowite — odczytuj je z siatki, nie z wzoru. Zamalowana kropka na końcu = punkt należy do wykresu (nawias domknięty), niezamalowane kółko = nie należy (nawias otwarty). Przy nierówności f(x)<cf(x)<c narysuj prostą y=cy=c; przy wartości największej w przedziale [a,b][a,b] obetnij wykres do tego przedziału i sprawdź też wysokości nad aa i bb.

Przykłady krok po kroku

Każdy przykład to inny typ zadania z tego tematu: najpierw sposób, potem zadanie rozwiązane krok po kroku.

Przykład 1 Wartość funkcji i miejsca zerowe z wykresu

xy-5-4-3-2-112345-3-2-11230ABCDWykres funkcji f

Odczytujesz f(a) jako wysokość wykresu nad x = a (także w środku odcinka) i wypisujesz wszystkie miejsca zerowe jako przecięcia wykresu z osią OX.

Zadanie Na rysunku przedstawiono wykres funkcji ff — łamaną o wierzchołkach A=(−4,−2)A=(-4,-2), B=(−1,1)B=(-1,1), C=(1,−1)C=(1,-1), D=(4,2)D=(4,2). Odczytaj f(−3)f(-3), f(3)f(3) oraz wszystkie miejsca zerowe funkcji ff.

  1. Argument −3-3 nie jest wierzchołkiem, więc szukam go na odcinku ABAB: idę pionowo od x=−3x=-3 do wykresu i czytam wysokość na siatce — odcinek ABAB wznosi się o 11 na każdą jednostkę, więc nad x=−3x=-3 jest na wysokości −1-1. Stąd f(−3)=−1f(-3)=-1.
  2. Tak samo x=3x=3 leży na odcinku CDCD, który od (1,−1)(1,-1) wznosi się o 11 na jednostkę: nad x=3x=3 wysokość to 11, więc f(3)=1f(3)=1.
  3. Miejsca zerowe to argumenty, dla których wykres przecina oś OXOX — sprawdzam każdy odcinek osobno, nie tylko wierzchołki: ABAB przecina oś w x=−2x=-2, BCBC przechodzi przez początek układu (x=0x=0), CDCD przecina oś w x=2x=2.
  4. Miejsca zerowe: x=−2x=-2, x=0x=0, x=2x=2 (trzy, bo wykres przecina oś OXOX trzy razy).

Odpowiedź: f(−3)=−1f(-3)=-1, f(3)=1f(3)=1; miejsca zerowe: −2-2, 00, 22

Przykład 2 Dziedzina i zbiór wartości z wykresu

xy-6-5-4-3-2-112345-3-2-112340ABCDEWykres funkcji f

Rzutujesz wykres na oś OX (dziedzina) i na oś OY (zbiór wartości), pilnując końców zamalowanych/niezamalowanych i zapisując rozłączne kawałki jako sumę przedziałów.

Zadanie Na rysunku przedstawiono wykres funkcji ff złożony z dwóch łamanych: pierwsza ma wierzchołki A=(−5,1)A=(-5,1), B=(−3,3)B=(-3,3), C=(−1,−1)C=(-1,-1), druga — D=(1,−2)D=(1,-2), E=(4,2)E=(4,2). Wszystkie końce są zaznaczone zamalowanymi kropkami. Podaj dziedzinę i zbiór wartości funkcji ff.

  1. Dziedzina to zbiór argumentów, czyli rzut wykresu na oś OXOX — patrzę tylko na odcięte. Pierwsza łamana zajmuje xx od −5-5 do −1-1, druga od 11 do 44; między −1-1 a 11 wykresu nie ma, więc tych argumentów nie wolno dołączyć.
  2. Końce są zamalowane, więc nawiasy są domknięte: Df=[−5,−1]∪[1,4]D_f=[-5,-1]\cup[1,4].
  3. Zbiór wartości to rzut wykresu na oś OYOY — patrzę na rzędne. Najniżej leży DD (y=−2y=-2), najwyżej BB (y=3y=3), ale muszę sprawdzić, czy każda wysokość między nimi jest osiągana.
  4. Pierwsza łamana pokrywa wysokości od −1-1 do 33, druga od −2-2 do 22; te przedziały zachodzą na siebie, więc nie ma luki: ZWf=[−2,3]ZW_f=[-2,3] (jeden przedział, choć wykres ma dwa kawałki).

Odpowiedź: Df=[−5,−1]∪[1,4]D_f=[-5,-1]\cup[1,4], ZWf=[−2,3]ZW_f=[-2,3]

Przykład 3 Przedziały monotoniczności z wykresu

xy-6-5-4-3-2-1123456-3-2-11230ABCDEFWykres funkcji f

Idziesz po wykresie od lewej do prawej i dla każdego odcinka osobno zapisujesz domknięty przedział argumentów, w którym funkcja rośnie, maleje lub jest stała.

Zadanie Na rysunku przedstawiono wykres funkcji ff — łamaną o wierzchołkach A=(−5,2)A=(-5,2), B=(−3,2)B=(-3,2), C=(−1,−2)C=(-1,-2), D=(2,1)D=(2,1), E=(4,1)E=(4,1), F=(5,−1)F=(5,-1). Wskaż wszystkie przedziały, w których funkcja ff jest rosnąca, malejąca oraz stała.

  1. Monotoniczność czytam odcinek po odcinku, od lewej do prawej, a zapisuję przedziały argumentów (odcięte końców odcinka), nie wartości.
  2. ABAB jest poziomy — funkcja stała w [−5,−3][-5,-3]. BCBC opada — malejąca w [−3,−1][-3,-1].
  3. CDCD wznosi się — rosnąca w [−1,2][-1,2]. DEDE poziomy — stała w [2,4][2,4]. EFEF opada — malejąca w [4,5][4,5].
  4. Przedziały o tym samym typie zapisuję osobno, nie łączę ich: malejąca w [−3,−1][-3,-1] i w [4,5][4,5] (nie „w [−3,−1]∪[4,5][-3,-1]\cup[4,5]”), stała w [−5,−3][-5,-3] i w [2,4][2,4], rosnąca w [−1,2][-1,2]. Końce są domknięte — wierzchołek należy do obu sąsiednich przedziałów.

Odpowiedź: rosnąca w [−1,2][-1,2]; malejąca w [−3,−1][-3,-1] i w [4,5][4,5]; stała w [−5,−3][-5,-3] i w [2,4][2,4]

Przykład 4 Kiedy funkcja jest dodatnia, a kiedy ujemna

xy-6-5-4-3-2-112345-2-11230ABCDEWykres funkcji f

Dzielisz oś OX miejscami zerowymi i zapisujesz jako sumę przedziałów te argumenty, nad którymi wykres leży nad osią (f(x) > 0) lub pod nią (f(x) < 0), z otwartymi końcami przy zerach.

Zadanie Na rysunku przedstawiono wykres funkcji ff — łamaną o wierzchołkach A=(−5,2)A=(-5,2), B=(−2,−1)B=(-2,-1), C=(0,1)C=(0,1), D=(2,−1)D=(2,-1), E=(4,1)E=(4,1); końce należą do wykresu. Podaj zbiór wszystkich argumentów, dla których f(x)<0f(x)<0, oraz zbiór tych, dla których f(x)>0f(x)>0.

  1. Znak funkcji zmienia się tylko w miejscach zerowych, więc najpierw wypisuję przecięcia z osią OXOX (odcinek po odcinku): x=−3x=-3, x=−1x=-1, x=1x=1, x=3x=3.
  2. Te cztery liczby dzielą dziedzinę [−5,4][-5,4] na kawałki; dla każdego patrzę, czy wykres jest nad osią, czy pod nią: nad — [−5,−3)[-5,-3), pod — (−3,−1)(-3,-1), nad — (−1,1)(-1,1), pod — (1,3)(1,3), nad — (3,4](3,4].
  3. Przy miejscach zerowych nawiasy są otwarte (tam f(x)=0f(x)=0, a nie <0<0 ani >0>0); przy końcach dziedziny −5-5 i 44 domknięte, bo punkty AA i EE należą do wykresu i leżą nad osią.
  4. f(x)<0f(x)<0 dla x∈(−3,−1)∪(1,3)x\in(-3,-1)\cup(1,3); f(x)>0f(x)>0 dla x∈[−5,−3)∪(−1,1)∪(3,4]x\in[-5,-3)\cup(-1,1)\cup(3,4].

Odpowiedź: f(x)<0  ⟺  x∈(−3,−1)∪(1,3)f(x)<0 \iff x\in(-3,-1)\cup(1,3); f(x)>0  ⟺  x∈[−5,−3)∪(−1,1)∪(3,4]f(x)>0 \iff x\in[-5,-3)\cup(-1,1)\cup(3,4]

Przykład 5 Nierówność f(x) > c z wykresu

xy-6-5-4-3-2-1123456-2-11230ABCDEWykres funkcji f

Rysujesz prostą y = c, odczytujesz z siatki jej przecięcia z wykresem i zapisujesz jako sumę przedziałów argumenty, nad którymi wykres leży pod (lub nad) tą prostą.

Zadanie Na rysunku przedstawiono wykres funkcji ff — łamaną o wierzchołkach A=(−5,−1)A=(-5,-1), B=(−2,2)B=(-2,2), C=(1,−1)C=(1,-1), D=(4,2)D=(4,2), E=(5,2)E=(5,2); końce należą do wykresu. Zapisz zbiór wszystkich rozwiązań nierówności f(x)>1f(x)>1.

  1. f(x)>1f(x)>1 oznacza: wykres leży wyżej niż 11, więc rysuję poziomą prostą y=1y=1 i szukam jej przecięć z wykresem — to nowe „granice”, tak jak miejsca zerowe przy f(x)>0f(x)>0.
  2. Przecięcia z y=1y=1 czytam z siatki, odcinek po odcinku: ABAB w x=−3x=-3, BCBC w x=−1x=-1, CDCD w x=3x=3; odcinek DEDE leży cały na wysokości 22, czyli nad prostą.
  3. Nad prostą y=1y=1 wykres jest między −3-3 a −1-1 (górka w BB) oraz od 33 do końca 55 (górka w DD i poziomy DEDE).
  4. Przy przecięciach nawiasy otwarte (f=1f=1, a nie >1>1), przy końcu dziedziny 55 domknięty, bo EE należy do wykresu i f(5)=2>1f(5)=2>1: x∈(−3,−1)∪(3,5]x\in(-3,-1)\cup(3,5].

Odpowiedź: x∈(−3,−1)∪(3,5]x\in(-3,-1)\cup(3,5]

Przykład 6 Wartość największa i najmniejsza w przedziale

xy-7-6-5-4-3-2-1123456-3-2-1123450ABCDEWykres funkcji f

Obcinasz wykres do podanego przedziału argumentów i porównujesz wysokości wierzchołków wewnątrz oraz wysokości nad końcami przedziału, żeby wskazać wartość największą i najmniejszą.

Zadanie Na rysunku przedstawiono wykres funkcji ff — łamaną o wierzchołkach A=(−6,−2)A=(-6,-2), B=(−3,4)B=(-3,4), C=(0,−2)C=(0,-2), D=(3,1)D=(3,1), E=(5,−1)E=(5,-1). Podaj wartość największą i wartość najmniejszą funkcji ff w przedziale [−2,4][-2,4].

  1. Pytanie dotyczy tylko przedziału [−2,4][-2,4], więc zasłaniam wykres na lewo od x=−2x=-2 i na prawo od x=4x=4 — szczyt B=(−3,4)B=(-3,4) jest poza przedziałem i nie bierze udziału w porównaniu.
  2. Końce przedziału nie są wierzchołkami, więc odczytuję wysokości nad nimi z siatki: nad x=−2x=-2 (odcinek BCBC opada o 22 na jednostkę) jest f(−2)=2f(-2)=2; nad x=4x=4 (odcinek DEDE) jest f(4)=0f(4)=0.
  3. Wierzchołki wewnątrz przedziału: C=(0,−2)C=(0,-2) i D=(3,1)D=(3,1). Kandydaci na ekstrema to zawsze końce przedziału i wierzchołki wewnątrz: wysokości 2, −2, 1, 02,\ -2,\ 1,\ 0.
  4. Największa z nich to 22 (osiągana na końcu przedziału, w x=−2x=-2), najmniejsza to −2-2 (w x=0x=0). Wartość największa w [−2,4][-2,4] wynosi 22, najmniejsza −2-2.

Odpowiedź: największa: 22 (dla x=−2x=-2), najmniejsza: −2-2 (dla x=0x=0)

Najczęstsze błędy

  • Podawanie przedziałów monotoniczności na osi OYOY. Monotoniczność zapisujemy jako przedziały argumentów — odcięte końców odcinków.
  • Łączenie przedziałów monotoniczności znakiem ∪\cup. Przedziały tego samego typu zapisujemy osobno: malejąca w [−3,−1][-3,-1] i w [4,5][4,5].
  • Nawias domknięty przy miejscu zerowym w odpowiedzi na f(x)>0f(x)>0. W miejscu zerowym f(x)=0f(x)=0, więc nawias jest otwarty.
  • Wartość największa wzięta spoza przedziału. Przy przedziale [a,b][a,b] obetnij wykres do tego przedziału i sprawdź też wysokości nad aa i bb.

Sprawdź się na zadaniach

Rozwiąż samodzielnie, a potem sprawdź odpowiedź i rozwiązanie krok po kroku.

Zadanie 1
xy-5-4-3-2-112345-2-112340ABCDWykres funkcji f

Na rysunku przedstawiono wykres funkcji ff. Wartość f(−3)f(-3) jest równa

Zadanie 2
xy-6-5-4-3-2-112345-2-112340ABCDEWykres funkcji f

Na rysunku przedstawiono wykres funkcji ff złożony z dwóch części; wszystkie końce zaznaczono zamalowanymi kropkami. Dziedziną funkcji ff jest zbiór

Zadanie 3
xy-7-6-5-4-3-2-112345-3-2-112340ABCDEWykres funkcji f

Na rysunku przedstawiono wykres funkcji ff; końce wykresu zaznaczono zamalowanymi kropkami. Funkcja ff jest malejąca w przedziale

Zadanie 4
xy-6-5-4-3-2-112345-2-11230ABCDEWykres funkcji f

Na rysunku przedstawiono wykres funkcji ff; końce wykresu zaznaczono zamalowanymi kropkami. Zbiorem wszystkich rozwiązań nierówności f(x)>0f(x)>0 jest

Zadanie 5
xy-7-6-5-4-3-2-1123456-4-3-2-112340ABCDEWykres funkcji f

Na rysunku przedstawiono wykres funkcji ff; końce wykresu zaznaczono zamalowanymi kropkami. Zbiorem wszystkich argumentów, dla których funkcja ff przyjmuje wartości większe od 11, jest

Zadanie 6
xy-6-5-4-3-2-112345-4-3-2-112340ABCDEWykres funkcji f

Na rysunku przedstawiono wykres funkcji ff; końce wykresu zaznaczono zamalowanymi kropkami. Wartość największa funkcji ff w przedziale [−4,1][-4,1] jest równa

Zadanie egzaminacyjne arkusz CKE · zadanie 12

W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y)(x, y) narysowano wykres funkcji y=f(x)y = f(x) (zobacz rysunek).

Rysunek do zadania CKE 12

Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych.

Dziedziną funkcji ff jest zbiór

Zadania z arkuszy CKE na ten temat

Wszystkie arkusze →

Prawdziwe zadania egzaminacyjne z tego tematu — z odpowiedzią i rozwiązaniem krok po kroku.

Filmy, które pomogą

Krótkie wytłumaczenia z różnych kanałów.

Odczytywanie własności funkcji z wykresu (kurs) Matemaks
Odczytywanie własności funkcji z wykresu — matura MiedzianyFsor

Najczęstsze pytania

Jak odczytać dziedzinę funkcji z wykresu?

Dziedzina to rzut wykresu na oś OXOX — zbiór pierwszych współrzędnych punktów wykresu. Zamalowana kropka na końcu oznacza nawias domknięty, niezamalowane kółko — otwarty.

Jak odczytać zbiór wartości funkcji z wykresu?

Zbiór wartości to rzut wykresu na oś OYOY — od najniższego do najwyższego punktu, z uwzględnieniem luk. Łamana od (−4,−2)(-4,-2) przez (0,2)(0,2) do (3,−1)(3,-1) ma zbiór wartości [−2,2][-2,2].

Jak odczytać miejsca zerowe z wykresu?

Miejsca zerowe to argumenty, w których wykres przecina oś OXOX. Sprawdź każdy odcinek wykresu osobno, nie tylko wierzchołki.

Jak odczytać z wykresu, gdzie funkcja jest rosnąca?

Idź po wykresie od lewej do prawej: tam, gdzie wykres się wznosi, funkcja jest rosnąca. Zapisz przedział argumentów, czyli odciętych końców odcinka, np. rosnąca w [−4,0][-4,0].

Jak rozwiązać nierówność f(x) < c z wykresu?

Narysuj prostą y=cy=c, odczytaj z siatki jej przecięcia z wykresem i wybierz argumenty, nad którymi wykres leży pod tą prostą. Przy przecięciach nawiasy są otwarte.

Aktualizacja:

Powiązane tematy

Wszystkie tematy →

Sprawdź, co już umiesz — zrób darmową diagnozę

Diagnoza jest bezpłatna, a na start wystarczą imię i klasa — bez adresu e-mail. To test w Compass — platformie diagnostyczno-adaptacyjnej z AI (35 pytań, zwykle 15–30 minut), który pokaże, które tematy matury podstawowej już umiesz, a które trzeba powtórzyć. E-mail podajesz po teście, jeśli chcesz zapisać wynik i dostać lekcje i zadania dobrane do niego.

Zrób darmową diagnozę