Odczytywanie własności funkcji z wykresu — krok po kroku
Z wykresu odczytujemy dziedzinę jako rzut na oś OX, zbiór wartości jako rzut na oś OY, f(a) jako wysokość wykresu nad x=a, a miejsca zerowe jako przecięcia z osią OX. Monotoniczność i znak czytamy od lewej do prawej.
Własności funkcji odczytujesz z jej wykresu jako rzuty i wysokości: dziedzina to rzut wykresu na oś OX, zbiór wartości — rzut na oś OY, wartość f(a) to wysokość wykresu nad x=a, miejsca zerowe to przecięcia z osią OX, a monotoniczność, znak i wartość największą czytasz, idąc po wykresie od lewej do prawej.
Przykład: wszystkie własności z jednego wykresu
Wykres f to łamana od (−4,−2) przez (0,2) do (3,−1), końce zamalowane.
Dziedzina (rzut na OX): D=[−4,3]; zbiór wartości (rzut na OY): [−2,2].
f(0)=2; miejsca zerowe: x=−2 i x=2.
Rosnąca w [−4,0], malejąca w [0,3]; f(x)>0 dla x∈(−2,2).
f(x)<1: prosta y=1 przecina wykres w x=−1 i x=1, więc x∈[−4,−1)∪(1,3].
Wartość największa w przedziale [1,3]: nie 2 (to poza przedziałem), tylko f(1)=1.
Odczytywanie z wykresu na maturze
Na maturze: wykres jest na siatce jednostkowej, a wszystkie „ważne” punkty (końce, wierzchołki, przecięcia z osiami i z prostą y=c) mają współrzędne całkowite — odczytuj je z siatki, nie z wzoru. Zamalowana kropka na końcu = punkt należy do wykresu (nawias domknięty), niezamalowane kółko = nie należy (nawias otwarty). Przy nierówności f(x)<c narysuj prostą y=c; przy wartości największej w przedziale [a,b] obetnij wykres do tego przedziału i sprawdź też wysokości nad a i b.
Przykłady krok po kroku
Każdy przykład to inny typ zadania z tego tematu: najpierw sposób, potem zadanie rozwiązane krok po kroku.
Przykład 1 Wartość funkcji i miejsca zerowe z wykresu
Odczytujesz f(a) jako wysokość wykresu nad x = a (także w środku odcinka) i wypisujesz wszystkie miejsca zerowe jako przecięcia wykresu z osią OX.
Zadanie Na rysunku przedstawiono wykres funkcji f — łamaną o wierzchołkach A=(−4,−2), B=(−1,1), C=(1,−1), D=(4,2). Odczytaj f(−3), f(3) oraz wszystkie miejsca zerowe funkcji f.
1Argument −3 nie jest wierzchołkiem, więc szukam go na odcinku AB: idę pionowo od x=−3 do wykresu i czytam wysokość na siatce — odcinek AB wznosi się o 1 na każdą jednostkę, więc nad x=−3 jest na wysokości −1. Stąd f(−3)=−1.
2Tak samo x=3 leży na odcinku CD, który od (1,−1) wznosi się o 1 na jednostkę: nad x=3 wysokość to 1, więc f(3)=1.
3Miejsca zerowe to argumenty, dla których wykres przecina oś OX — sprawdzam każdy odcinek osobno, nie tylko wierzchołki: AB przecina oś w x=−2, BC przechodzi przez początek układu (x=0), CD przecina oś w x=2.
4Miejsca zerowe: x=−2, x=0, x=2 (trzy, bo wykres przecina oś OX trzy razy).
Odpowiedź: f(−3)=−1, f(3)=1; miejsca zerowe: −2, 0, 2
Przykład 2 Dziedzina i zbiór wartości z wykresu
Rzutujesz wykres na oś OX (dziedzina) i na oś OY (zbiór wartości), pilnując końców zamalowanych/niezamalowanych i zapisując rozłączne kawałki jako sumę przedziałów.
Zadanie Na rysunku przedstawiono wykres funkcji f złożony z dwóch łamanych: pierwsza ma wierzchołki A=(−5,1), B=(−3,3), C=(−1,−1), druga — D=(1,−2), E=(4,2). Wszystkie końce są zaznaczone zamalowanymi kropkami. Podaj dziedzinę i zbiór wartości funkcji f.
1Dziedzina to zbiór argumentów, czyli rzut wykresu na oś OX — patrzę tylko na odcięte. Pierwsza łamana zajmuje x od −5 do −1, druga od 1 do 4; między −1 a 1 wykresu nie ma, więc tych argumentów nie wolno dołączyć.
2Końce są zamalowane, więc nawiasy są domknięte: Df=[−5,−1]∪[1,4].
3Zbiór wartości to rzut wykresu na oś OY — patrzę na rzędne. Najniżej leży D (y=−2), najwyżej B (y=3), ale muszę sprawdzić, czy każda wysokość między nimi jest osiągana.
4Pierwsza łamana pokrywa wysokości od −1 do 3, druga od −2 do 2; te przedziały zachodzą na siebie, więc nie ma luki: ZWf=[−2,3] (jeden przedział, choć wykres ma dwa kawałki).
Odpowiedź: Df=[−5,−1]∪[1,4], ZWf=[−2,3]
Przykład 3 Przedziały monotoniczności z wykresu
Idziesz po wykresie od lewej do prawej i dla każdego odcinka osobno zapisujesz domknięty przedział argumentów, w którym funkcja rośnie, maleje lub jest stała.
Zadanie Na rysunku przedstawiono wykres funkcji f — łamaną o wierzchołkach A=(−5,2), B=(−3,2), C=(−1,−2), D=(2,1), E=(4,1), F=(5,−1). Wskaż wszystkie przedziały, w których funkcja f jest rosnąca, malejąca oraz stała.
1Monotoniczność czytam odcinek po odcinku, od lewej do prawej, a zapisuję przedziały argumentów (odcięte końców odcinka), nie wartości.
2AB jest poziomy — funkcja stała w [−5,−3]. BC opada — malejąca w [−3,−1].
3CD wznosi się — rosnąca w [−1,2]. DE poziomy — stała w [2,4]. EF opada — malejąca w [4,5].
4Przedziały o tym samym typie zapisuję osobno, nie łączę ich: malejąca w [−3,−1] i w [4,5] (nie „w [−3,−1]∪[4,5]”), stała w [−5,−3] i w [2,4], rosnąca w [−1,2]. Końce są domknięte — wierzchołek należy do obu sąsiednich przedziałów.
Odpowiedź: rosnąca w [−1,2]; malejąca w [−3,−1] i w [4,5]; stała w [−5,−3] i w [2,4]
Przykład 4 Kiedy funkcja jest dodatnia, a kiedy ujemna
Dzielisz oś OX miejscami zerowymi i zapisujesz jako sumę przedziałów te argumenty, nad którymi wykres leży nad osią (f(x) > 0) lub pod nią (f(x) < 0), z otwartymi końcami przy zerach.
Zadanie Na rysunku przedstawiono wykres funkcji f — łamaną o wierzchołkach A=(−5,2), B=(−2,−1), C=(0,1), D=(2,−1), E=(4,1); końce należą do wykresu. Podaj zbiór wszystkich argumentów, dla których f(x)<0, oraz zbiór tych, dla których f(x)>0.
1Znak funkcji zmienia się tylko w miejscach zerowych, więc najpierw wypisuję przecięcia z osią OX (odcinek po odcinku): x=−3, x=−1, x=1, x=3.
2Te cztery liczby dzielą dziedzinę [−5,4] na kawałki; dla każdego patrzę, czy wykres jest nad osią, czy pod nią: nad — [−5,−3), pod — (−3,−1), nad — (−1,1), pod — (1,3), nad — (3,4].
3Przy miejscach zerowych nawiasy są otwarte (tam f(x)=0, a nie <0 ani >0); przy końcach dziedziny −5 i 4 domknięte, bo punkty A i E należą do wykresu i leżą nad osią.
4f(x)<0 dla x∈(−3,−1)∪(1,3); f(x)>0 dla x∈[−5,−3)∪(−1,1)∪(3,4].
Rysujesz prostą y = c, odczytujesz z siatki jej przecięcia z wykresem i zapisujesz jako sumę przedziałów argumenty, nad którymi wykres leży pod (lub nad) tą prostą.
Zadanie Na rysunku przedstawiono wykres funkcji f — łamaną o wierzchołkach A=(−5,−1), B=(−2,2), C=(1,−1), D=(4,2), E=(5,2); końce należą do wykresu. Zapisz zbiór wszystkich rozwiązań nierówności f(x)>1.
1f(x)>1 oznacza: wykres leży wyżej niż 1, więc rysuję poziomą prostą y=1 i szukam jej przecięć z wykresem — to nowe „granice”, tak jak miejsca zerowe przy f(x)>0.
2Przecięcia z y=1 czytam z siatki, odcinek po odcinku: AB w x=−3, BC w x=−1, CD w x=3; odcinek DE leży cały na wysokości 2, czyli nad prostą.
3Nad prostą y=1 wykres jest między −3 a −1 (górka w B) oraz od 3 do końca 5 (górka w D i poziomy DE).
4Przy przecięciach nawiasy otwarte (f=1, a nie >1), przy końcu dziedziny 5 domknięty, bo E należy do wykresu i f(5)=2>1: x∈(−3,−1)∪(3,5].
Odpowiedź: x∈(−3,−1)∪(3,5]
Przykład 6 Wartość największa i najmniejsza w przedziale
Obcinasz wykres do podanego przedziału argumentów i porównujesz wysokości wierzchołków wewnątrz oraz wysokości nad końcami przedziału, żeby wskazać wartość największą i najmniejszą.
Zadanie Na rysunku przedstawiono wykres funkcji f — łamaną o wierzchołkach A=(−6,−2), B=(−3,4), C=(0,−2), D=(3,1), E=(5,−1). Podaj wartość największą i wartość najmniejszą funkcji f w przedziale [−2,4].
1Pytanie dotyczy tylko przedziału [−2,4], więc zasłaniam wykres na lewo od x=−2 i na prawo od x=4 — szczyt B=(−3,4) jest poza przedziałem i nie bierze udziału w porównaniu.
2Końce przedziału nie są wierzchołkami, więc odczytuję wysokości nad nimi z siatki: nad x=−2 (odcinek BC opada o 2 na jednostkę) jest f(−2)=2; nad x=4 (odcinek DE) jest f(4)=0.
3Wierzchołki wewnątrz przedziału: C=(0,−2) i D=(3,1). Kandydaci na ekstrema to zawsze końce przedziału i wierzchołki wewnątrz: wysokości 2,−2,1,0.
4Największa z nich to 2 (osiągana na końcu przedziału, w x=−2), najmniejsza to −2 (w x=0). Wartość największa w [−2,4] wynosi 2, najmniejsza −2.
Podawanie przedziałów monotoniczności na osi OY. Monotoniczność zapisujemy jako przedziały argumentów — odcięte końców odcinków.
Łączenie przedziałów monotoniczności znakiem ∪. Przedziały tego samego typu zapisujemy osobno: malejąca w [−3,−1] i w [4,5].
Nawias domknięty przy miejscu zerowym w odpowiedzi na f(x)>0. W miejscu zerowym f(x)=0, więc nawias jest otwarty.
Wartość największa wzięta spoza przedziału. Przy przedziale [a,b] obetnij wykres do tego przedziału i sprawdź też wysokości nad a i b.
Sprawdź się na zadaniach
Rozwiąż samodzielnie, a potem sprawdź odpowiedź i rozwiązanie krok po kroku.
Zadanie 1
Na rysunku przedstawiono wykres funkcji f. Wartość f(−3) jest równa
Rozwiązanie krok po kroku
1 Odczytaj z siatki rzędną punktu odcinka AB leżącego nad x=−3. → 1
Zadanie 2
Na rysunku przedstawiono wykres funkcji f złożony z dwóch części; wszystkie końce zaznaczono zamalowanymi kropkami. Dziedziną funkcji f jest zbiór
Rozwiązanie krok po kroku
1 Z ilu rozłącznych części składa się wykres? → 2
Zadanie 3
Na rysunku przedstawiono wykres funkcji f; końce wykresu zaznaczono zamalowanymi kropkami. Funkcja f jest malejąca w przedziale
Rozwiązanie krok po kroku
1 Z ilu odcinków składa się wykres? → 4
Zadanie 4
Na rysunku przedstawiono wykres funkcji f; końce wykresu zaznaczono zamalowanymi kropkami. Zbiorem wszystkich rozwiązań nierówności f(x)>0 jest
Zadanie 5
Na rysunku przedstawiono wykres funkcji f; końce wykresu zaznaczono zamalowanymi kropkami. Zbiorem wszystkich argumentów, dla których funkcja f przyjmuje wartości większe od 1, jest
Zadanie 6
Na rysunku przedstawiono wykres funkcji f; końce wykresu zaznaczono zamalowanymi kropkami. Wartość największa funkcji f w przedziale [−4,1] jest równa
Rozwiązanie krok po kroku
1 Odczytaj f(1) — wysokość odcinka CD nad x=1. → 1
2 Odczytaj f(−4). → 1
Zadanie egzaminacyjnearkusz CKE · zadanie 12
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) narysowano wykres funkcji y=f(x) (zobacz rysunek).
Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych.
Odczytywanie własności funkcji z wykresu (kurs)Matemaks
Odczytywanie własności funkcji z wykresu — maturaMiedzianyFsor
Najczęstsze pytania
Jak odczytać dziedzinę funkcji z wykresu?
Dziedzina to rzut wykresu na oś OX — zbiór pierwszych współrzędnych punktów wykresu. Zamalowana kropka na końcu oznacza nawias domknięty, niezamalowane kółko — otwarty.
Jak odczytać zbiór wartości funkcji z wykresu?
Zbiór wartości to rzut wykresu na oś OY — od najniższego do najwyższego punktu, z uwzględnieniem luk. Łamana od (−4,−2) przez (0,2) do (3,−1) ma zbiór wartości [−2,2].
Jak odczytać miejsca zerowe z wykresu?
Miejsca zerowe to argumenty, w których wykres przecina oś OX. Sprawdź każdy odcinek wykresu osobno, nie tylko wierzchołki.
Jak odczytać z wykresu, gdzie funkcja jest rosnąca?
Idź po wykresie od lewej do prawej: tam, gdzie wykres się wznosi, funkcja jest rosnąca. Zapisz przedział argumentów, czyli odciętych końców odcinka, np. rosnąca w [−4,0].
Jak rozwiązać nierówność f(x) < c z wykresu?
Narysuj prostą y=c, odczytaj z siatki jej przecięcia z wykresem i wybierz argumenty, nad którymi wykres leży pod tą prostą. Przy przecięciach nawiasy są otwarte.
Diagnoza jest bezpłatna, a na start wystarczą imię i klasa — bez adresu e-mail. To test w Compass —
platformie diagnostyczno-adaptacyjnej z AI (35 pytań, zwykle 15–30 minut), który pokaże, które
tematy matury podstawowej już umiesz, a które trzeba powtórzyć. E-mail podajesz po teście, jeśli chcesz zapisać wynik
i dostać lekcje i zadania dobrane do niego.