Odczyt i interpretacja wartości funkcji — tabela, wzór, przykłady
Wartość funkcji f(x) to liczba przypisana argumentowi x — odczytujemy ją z tabeli, wykresu lub wzoru. Przy pytaniu odwrotnym szukamy argumentów, dla których funkcja ma zadaną wartość; może ich być kilka albo żaden.
Wartość funkcji odczytujesz z tego źródła, które ją opisuje — tabeli, wykresu lub wzoru: dla argumentu x znajdujesz przypisaną mu wartość f(x), a przy pytaniu odwrotnym szukasz argumentów, dla których funkcja ma zadaną wartość (może ich być kilka albo żaden).
Wartość funkcji z tabeli
Tabela: jeśli w kolumnie x=4 stoi y=0, to f(4)=0, a 4 jest miejscem zerowym (argument, nie wartość). Wartość największa to największa liczba w wierszu y, nie największy argument.
Jak obliczyć wartość funkcji ze wzoru
Wzór: f(x)=x2−3x, więc f(−2)=(−2)2−3⋅(−2)=4+6=10 — argument ujemny wstawiaj w nawiasie.
Funkcja określona wzorami na przedziałach
Wzór na przedziałach: f(x)={x+52xdla x<1dla x≥1; dla x=1 obowiązuje drugi wzór (bo 1≥1): f(1)=2.
Złożenie funkcji z tabeli i ze wzoru
Kilka źródeł: f z tabeli, g(x)=2x−1 ze wzoru — w g(f(3)) najpierw odczytujesz f(3) z tabeli, potem wstawiasz wynik do wzoru: jeśli f(3)=4, to g(f(3))=g(4)=7.
Wartość funkcji na maturze — typowe pytania
Na maturze: zadanie z tabelą pyta zwykle o miejsca zerowe, wartość największą lub najmniejszą albo o symetrię wykresu względem osi Oy (sprawdź, czy f(−x)=f(x) dla każdej pary — jedna niezgodna para obala symetrię). Przy wzorze z przedziałami najczęstszy błąd to zły wzór dla argumentu na granicy — patrz, przy którym przedziale stoi znak ≤. Kolejność w złożeniu ma znaczenie: f(g(2)) i g(f(2)) to zwykle różne liczby.
Przykłady krok po kroku
Każdy przykład to inny typ zadania z tego tematu: najpierw sposób, potem zadanie rozwiązane krok po kroku.
Przykład 1 Wartość funkcji z tabeli i argumenty dla danej wartości
Dla podanego argumentu odczytujesz z tabeli wartość f(x), dla podanej wartości znajdujesz wszystkie argumenty i wykonujesz proste działania na odczytach.
Zadanie Funkcja f jest określona za pomocą tabeli:
x
−3
−1
0
2
4
f(x)
5
−2
1
4
−2
Oblicz f(−3)−f(2) i podaj wszystkie argumenty, dla których f(x)=−2.
1Górny wiersz to argumenty, dolny — wartości. Szukam kolumny z x=−3: pod nią stoi 5, więc f(−3)=5.
2Kolumna z x=2 daje f(2)=4, zatem f(−3)−f(2)=5−4=1.
3Pytanie „dla jakich x zachodzi f(x)=−2” to przeszukanie dolnego wiersza: −2 stoi pod x=−1 i pod x=4. Wartość może powtarzać się dla różnych argumentów — podaję oba.
4Wynik: f(−3)−f(2)=1; f(x)=−2 dla x=−1 oraz x=4.
Odpowiedź: f(−3)−f(2)=1; f(x)=−2 dla x=−1 i x=4.
Przykład 2 Miejsca zerowe, wartość najmniejsza i symetria z tabeli
Z tabeli wyznaczasz miejsca zerowe (argumenty z wartością 0), wartość największą i najmniejszą, argumenty z dodatnią wartością oraz sprawdzasz, czy f(−x) = f(x).
Zadanie Funkcja f jest określona za pomocą tabeli:
x
−4
−2
0
2
4
6
f(x)
3
0
−5
1
0
2
Podaj miejsca zerowe funkcji f, jej wartość najmniejszą oraz oceń, czy wykres f jest symetryczny względem osi Oy.
1Miejsce zerowe to argument, dla którego wartość wynosi 0 — szukam zer w dolnym wierszu: stoją pod x=−2 i x=4. Miejsca zerowe: −2 i 4 (nie 0 — tam wartość to −5).
2Wartość najmniejsza to najmniejsza liczba w dolnym wierszu: −5, przyjmowana dla x=0. Odpowiedzią jest −5, a nie argument 0.
3Symetria względem osi Oy wymaga f(−x)=f(x) dla każdej pary argumentów przeciwnych. Sprawdzam parę −2 i 2: f(−2)=0, f(2)=1 — różne.
4Jedna niezgodna para wystarczy: wykres nie jest symetryczny względem osi Oy. Wynik: miejsca zerowe −2 i 4, wartość najmniejsza −5, brak symetrii.
Odpowiedź: Miejsca zerowe: −2 i 4; wartość najmniejsza −5; wykres nie jest symetryczny względem osi Oy.
Przykład 3 Wartość funkcji ze wzoru i punkt na wykresie
Podstawiasz argument (ujemny, ułamkowy, z pierwiastkiem) do wzoru w nawiasie i obliczasz f(a); przy danej wartości układasz równanie f(a) = y i wyznaczasz a.
Zadanie Funkcja f jest określona wzorem f(x)=2x2−3x+1 dla każdej liczby rzeczywistej x. Oblicz f(−2) i sprawdź, czy punkt A=(21,0) należy do wykresu funkcji f.
1Argument ujemny wstawiam w nawiasie, żeby nie zgubić znaku: f(−2)=2⋅(−2)2−3⋅(−2)+1.
2Najpierw potęga: (−2)2=4, więc 2⋅4=8; potem −3⋅(−2)=+6. Razem f(−2)=8+6+1=15.
3Punkt A=(xA,yA) należy do wykresu, gdy f(xA)=yA. Liczę f(21)=2⋅41−3⋅21+1=21−23+1=0.
4Otrzymałem 0=yA, więc A należy do wykresu (a 21 jest miejscem zerowym f). Wynik: f(−2)=15, punkt A należy do wykresu.
Odpowiedź: f(−2)=15; f(21)=0, więc punkt A należy do wykresu.
Przykład 4 Wartość funkcji określonej na przedziałach
Wybierasz wzór właściwy dla danego argumentu, także na granicy przedziałów, liczysz f(x) i ustalasz liczbę rozwiązań równania f(x) = c.
Zadanie Funkcja f jest określona wzorem
f(x)=⎩⎨⎧−x+1x2−35−xdla x<−1dla −1≤x≤2dla x>2 Oblicz f(−1) i f(3) oraz podaj liczbę rozwiązań równania f(x)=1.
1Argument −1 nie spełnia warunku x<−1 (nierówność jest ostra), za to spełnia −1≤x≤2, więc liczę z drugiego wzoru: f(−1)=(−1)2−3=−2.
2Argument 3 spełnia x>2, więc obowiązuje trzeci wzór: f(3)=5−3=2.
3Równanie f(x)=1 rozwiązuję osobno dla każdego wzoru i za każdym razem sprawdzam, czy pierwiastek leży w swoim przedziale. Dla x<−1: −x+1=1 daje x=0 — odpada. Dla −1≤x≤2: x2−3=1, czyli x2=4, więc x=2 (należy) albo x=−2 (odpada).
4Dla x>2: 5−x=1 daje x=4 — należy. Zostają dwa pierwiastki: x=2 i x=4, więc równanie ma 2 rozwiązania.
Odpowiedź: f(−1)=−2, f(3)=2; równanie f(x)=1 ma dwa rozwiązania.
Przykład 5 Funkcja z tabeli i ze wzoru jednocześnie
Łączysz dwa źródła naraz: f odczytujesz z tabeli, g liczysz ze wzoru, a potem wyznaczasz złożenia, wartości wyrażeń z f i argumenty, dla których f(x) = g(x).
Zadanie Funkcja f jest określona za pomocą tabeli:
x
−2
−1
0
1
2
f(x)
6
−2
3
0
4
Funkcja g jest określona wzorem g(x)=x2−x dla każdej liczby rzeczywistej x. Oblicz g(f(−1)) oraz podaj wszystkie argumenty x z tabeli, dla których f(x)=g(x).
1Zaczynam od środka: f(−1) odczytuję z tabeli — f(−1)=−2.
2Tę wartość podstawiam do wzoru g: g(−2)=(−2)2−(−2)=4+2=6, więc g(f(−1))=6.
3Równość f(x)=g(x) sprawdzam tylko dla argumentów z tabeli, więc liczę wartości g: g(−2)=6, g(−1)=2, g(0)=0, g(1)=0, g(2)=2.
4Zestawiam je z wierszem f (6,−2,3,0,4): zgadzają się dla x=−2 (obie równe 6) i dla x=1 (obie równe 0), pozostałe pary się różnią.
Odpowiedź: g(f(−1))=6; równość f(x)=g(x) zachodzi dla x=−2 i x=1.
Najczęstsze błędy
Podanie argumentu zamiast wartości. Wartość największa to największa liczba w wierszu f(x), a miejsce zerowe to argument, dla którego f(x)=0.
Argument ujemny wstawiony bez nawiasu. Poprawnie: f(−2)=(−2)2−3⋅(−2)=4+6=10 dla f(x)=x2−3x.
Zły wzór na granicy przedziałów. Przy warunkach x<1 i x≥1 dla x=1 obowiązuje drugi wzór — decyduje to, przy którym przedziale stoi znak ≥ lub ≤.
Odwrócona kolejność w złożeniu. W g(f(3)) najpierw liczymy f(3), a f(g(2)) i g(f(2)) to zwykle różne liczby.
Sprawdź się na zadaniach
Rozwiąż samodzielnie, a potem sprawdź odpowiedź i rozwiązanie krok po kroku.
Zadanie 1
Funkcja f jest określona za pomocą tabeli:
x
−4
−2
0
2
4
f(x)
1
−3
2
−5
6
Wartość wyrażenia f(−2)+f(4) jest równa:
Rozwiązanie krok po kroku
1 Odczytaj z tabeli wartość f(−2) — liczbę pod argumentem x=−2. → -3
2 Odczytaj z tabeli wartość f(4). → 6
3 Oblicz sumę f(−2)+f(4). → 3
Zadanie 2
Funkcja f jest określona za pomocą tabeli:
x
−6
−4
−2
0
2
4
6
f(x)
−2
3
0
4
−1
0
5
Suma wszystkich miejsc zerowych funkcji f jest równa:
Rozwiązanie krok po kroku
1 Znajdź w dolnym wierszu wszystkie zera. Jaki jest mniejszy z argumentów, dla których f(x)=0? → -2
2 Jaki jest większy z argumentów, dla których f(x)=0? → 4
3 Oblicz sumę miejsc zerowych. → 2
Zadanie 3
Funkcja f jest określona wzorem f(x)=x+2x−4 dla każdej liczby rzeczywistej x=−2. Wartość f(−1) jest równa:
Rozwiązanie krok po kroku
1 Podstaw x=−1 do licznika: oblicz −1−4. → -5
2 Podstaw x=−1 do mianownika: oblicz −1+2. → 1
3 Podziel licznik przez mianownik: 1−5. → -5
Zadanie 4
Funkcja f jest określona wzorem
f(x)=⎩⎨⎧x2+2x3−x2x−7dla x≤−1dla −1<x<4dla x≥4 Wartość wyrażenia f(−3)+f(4) jest równa:
Rozwiązanie krok po kroku
1 Oblicz f(−3), używając wzoru dla x≤−1. → 3
2 Oblicz f(4). Który wzór obowiązuje dla argumentu 4 i ile wynosi wartość? → 1
3 Dodaj obie odczytane wartości. → 4
Zadanie 5
Funkcja f jest określona za pomocą tabeli:
x
−2
−1
0
1
2
f(x)
5
−1
2
4
−3
Funkcja h jest określona wzorem h(x)=2f(x)−3. Wartość h(1) jest równa:
Rozwiązanie krok po kroku
1 Odczytaj z tabeli f(1), a następnie oblicz 2f(1)−3. → 5
Filmy, które pomogą
Krótkie wytłumaczenia z różnych kanałów.
Odczytywanie informacji z wykresu funkcji — zadanieMatemaks
Odczytywanie własności funkcji z wykresu — pewniak maturalnyMiedzianyFsor
Najczęstsze pytania
Wartość funkcji to x czy y?
Wartość funkcji to y, czyli f(x); x to argument. W tabeli wartości stoją w wierszu f(x), a punkt (x,y) należy do wykresu, gdy f(x)=y.
Jak obliczyć wartość funkcji dla argumentu?
Podstaw argument do wzoru, ujemny zawsze w nawiasie, i policz: dla f(x)=x2−3x mamy f(−2)=(−2)2−3⋅(−2)=4+6=10.
Jak sprawdzić, czy punkt należy do wykresu funkcji?
Oblicz wartość funkcji dla pierwszej współrzędnej punktu i porównaj z drugą. Punkt (21,0) należy do wykresu f(x)=2x2−3x+1, bo f(21)=21−23+1=0.
Jak odczytać miejsca zerowe z tabeli?
Znajdź zera w wierszu f(x) — miejscami zerowymi są argumenty nad nimi. Jeśli pod x=4 stoi 0, to 4 jest miejscem zerowym.
Jak obliczyć wartość funkcji określonej na przedziałach?
Wybierz wzór, którego warunek spełnia argument, uważając na granice. Dla f(x)=x+5 przy x<1 i f(x)=2x przy x≥1 jest f(1)=2⋅1=2.
Diagnoza jest bezpłatna, a na start wystarczą imię i klasa — bez adresu e-mail. To test w Compass —
platformie diagnostyczno-adaptacyjnej z AI (35 pytań, zwykle 15–30 minut), który pokaże, które
tematy matury podstawowej już umiesz, a które trzeba powtórzyć. E-mail podajesz po teście, jeśli chcesz zapisać wynik
i dostać lekcje i zadania dobrane do niego.